از دیر باز تا به امروز , جنجال هایی در مورد اجرام متحرک و منور آسمانی در بین خاص و عام مطرح بوده و بقول معروف , (( هر کس با وجب خویش)) این جریانات را ارزیابی کرده و یا میکند . ولی بی هیچ شکی حتی به مغز شما نیز خطور کرده است :
1-آیا موضوع بشقاب های پرنده حقیقت دارند ؟
2-آیا خطری از جانب آن ها مارا تهدید نمی کند ؟
3-منظور از این حرکت ها چیست ؟
4-اساس کار این سفینه های فضایی بر چه محوری استوار است و طبق چه معیار هایی در حرکتند ؟
و...
که با ((چرا)) و یا ((چگونه)) شروع شده اند و مدت های مدیدی ذهن شما را بخود معطوف داشته اند .
ما در این وب به موضوع بشقاب های پرنده به صورت عمیق تر و باز تر مورد بررسی قرار می دهیم .

UFO به چه معناست ؟
UFOمخفف کلمه ی Unidentified Flying Object می باشد که بدین معناست :" اجرام پرنده ی ناشناخته " .
امروزه تمام اشیای ناشناخته و پرنده ای را که در یک لحظه در آسمان پدیدار می شوند و در لحظه ای دیگر غیب میشون را امروزه UFO ها مینامیم .
اسکندر کبیر , مسلمآ اولین انسانی نبود که شاهد حضور سفینه هایی در آسمان شد . همچنین اولین انسانی نیز نمی توانست باشد که این سفینه های آسمانی برای او و لشکرش دردسر هایی را فراهم کرد .
این شاه فاتح , از دو شی پرنده و ناشناخته سخن میگفت که در ضحنه ی نبردی , مکررآ بر بالای سر او و لشکریانش به پرواز در آمدند و چرخ می زند . پرواز آن دو شی ناشناخته مسبب اصلی رم کردن فیل ها , اسب ها و سربازان جنگ آزمودۀ او شد , بنحوی که همگی از رد شدن از روی پلی که فتخشان را پدید میآورد , سر باز زدند .
تاریخ نویسان هم عصر با اسکندر , این پرندگان ناشناخته را به سپرهایی نقره ای تشبیه کرده اند که پیرامونش را هاله ای از آتش فرا گرفته بود ...

شهابورها::

شهابورها معمولا اجسام جامد ریزی(به اندازه ته سنجاق)اند که در فضا حرکت می کنند.گهگا گروهی از شهابورها جذب زمین شده به دام جو می افتند.گرمایی که در این بر خورد ایجاد می شود جسم را می سوزاند.غبار حاصل از این سوختن به زمین سقوط می کند.هر ساله صدها تن 5487غبار شخانه ای بر سطح زمین می شیند.در موارد نادر شهابورهای بزرگتر،قبلا از انکه کاملا بسوزند،به سطح زمین می رسند.پدیده نوری که از ورود شهابورها بزرگتر،به جو زمین نتیجه می شود شخانه یا "تیرشهاب" نامیده می شود که درخشش ان ممکن است چند ثانیه دوام آورد.

سیارک ها::

سیارک ها اجرام جامد کوچکی با شکل های نا منظم اند که مانند سیارت بزرگ به دور خورشید می گردند و تفاوت عمده ان ها با سیارات در اندازه ان ها است.ان ها را با نام ستارگان صغار یا سیارات خرد می شناسند.سرس بزرگترین سیارک،قطری برابر 800 کیلومتر دارد،اما قطر بسیاری از ان ها فقط حدود 3 کیلومتر است.نخستین سیارک در اول ژانویه 1801 کشف شد.از ان پس تعداد زیادی از ان ها کشف شده اند.تخمین زده می شود که با یک تلسکوپ بزرگ می توان از بیش از 100000 سیارک عکسبرداری کرد.

سیارک ها نیز با انعکاس نور خورشید می درخشند،ولی چون سطحشان کوچک است،مقدار نور منعکس شده بسیار اندک است.سیارک هارا بدون تلسکوپ نمی توان دید.

سحابی ها::

سحاب،ابر وسیعی متشکل از غبار و گاز است.گاز هاسس که ان را تشکیل می دهند بسیار رقیق و در دمایی کم هستند.سحابی ها به علت نور خود نمی تابند بلکه بر اثر نور ستارگان مجاور قابل رویت اند.در صورتی که به این ترتیب مرئی شده باشند،به ستاره ای محو و ابری می مانند.ولی به اندازه وساختمان واقعی ان ها فقط به کمک تلسکوپ می توان پی برد.سحابی هایه دیگر ،تاریک ان ومانع نور ستارگانی که در پشت ان ها قرار دارند میشوند.

 5487

سحابی خرچنگی،M1 ،در صورت فلکی ثور.فاصله ان از زمین 3600 سال نوری است.منجمان بر این نظرند که انژری که از ان تشعشع میشود از تپ اختری نشات میگیرد که از یک انفجار ابر نواختری در سال 1504میلادی به جا مانده است و در سحابی جای دارد.دوره تناوب این تپ اختر 033/0 ثانیه است.تپ اختر چشم رادیویی تپنده ای 5487است وابسته به یک سناره نوترونی.

زمینی که بر آن زندگی می کنیم یک سیاره است.چشم برهنه می تواند خورشید،چند سیاره،یک قمر،چند هزار ستاره،تیر هایه شهاب و گهگاهیی ستاره دنباله دار را رویت کند.این اجرام اسمانی،اجزائی هستند که عالم را تشکیل می دهند.

تا جایی که دانش ما اجازه می دهد،عالم از ستاره ها سحابی ها،سیارات،سیارک ها،اقمار،ستاره هایه دنباله دار و غیره تشکیل شده است.

در پست هایه بعدی با این اجرام بیشتر آشنا خواهیم شد.

سیارات::

سیارات اجرام تقریبا کروی جامد و بزرگی هستند که به دور خورشید می چرخند.همه سیارات نسبتا سرد هستند و بازتاب نور خورشید آن هارا مرئی می کند.بعضی از ان هارا می توان هر چند وقت یک بار با چشم برهنه دید.ولی سه سیاره(پلوتو.اورانوس.نپتون)را فقط با تلسکوپ می توان مشاهده کرد.سیاران هم مانند ستاره در آسمان می درخشند ولی یک ناظر می تواند به کمک یکی از مشخصات زیرین سیاره را از ستاره تشخیص دهد:

1.سیارات با نوری پایدار می درخشند،در حالی که در مورده ستاره ها چنین نیست.

2.سیارات آسمان را سیر می کنند.ولی ستاره ها ثابت هستند،سیاره ای که در زمانی 5487نزدیک ستاره ای بوده ممکن است بعدا در نزدیکی ستاره ای دیگر مشاهده شود.

3.سیاران در تلسکوپ به صورت قرص هایه کوچک نورانی هستند.و هر چه با تلسکوپ نزدیکتر کنیم بزرگتر می شوند اما ستاره ها همچنان مانند نقطه ای 5487نورانی مشاهده می شود.

منظومه شمسی دارای نه سیاره است 5487و به ترتیب فاصله از خورشید بدین شرح اند::

1.عطارد | Mercury

2.زهره | Venus

3.زمین | Earth

4.مریخ | Mars

5.مشتری | 5487Jupiter

6.زحل | Saturn

7.اورانوس | Uranus

8.نپتون | Neptune

9.پلوتو | Pluto

نه سیاره منظومه شمسی را می توان به دو گروه متمایز تقسیم کرد: سیارات زمین مانند و سیارات مشتری مانند.عطارد،زهره،زمین،مریخ،و پلوتون 5487سیارات زمین مانند و حیث اندازه شبیه زمین اند.مشتری،زحل،اورانوس و نپتون سیارات مشتری مانند و بسیار پرجرم تر از سیارات زمین مانندند.

سیارات را می توان بر اساس فاصله 5487شان از خورشید نیز دسته بندی کرد.عطارد و زهره به سیارات زیرین(سفلی)موسوم اند،زیرا از زمین به خورشید نزدیک ترند.سیارات دیگر،از مریخ تا پلوتون سیارات زبرین(علوی)نامیده میشوند،زیرا از زمین به خورشید دورترند.

تاریخچه نجوم::

تاریخ نجوم را می توان به سه دوره تقسیم کرد:

1.دوره زمین مرکزی

2.دوره کهکشانی

3.دوره کیهانیی

آغاز دوره زمین مرکزی در زمان باستان است.و پایان آن در قرن 5487شانزدهم بود.دوره دوم از قرن هفدهم شروع شد و قرن نوزدهم پایان یافت.و دوره سوم قرن نوزدهم شروع شد و ت الان هم ادامه دارد.

دوره زمین مرکزی

منجمان نخستین معتقد بودند که زمین باید در مرکز جهان باشد و فرض میکردند که خورشید،ماه و ستارگان به دوره زمین ساکن می گردند.علاقه آنان که به معنای امروزی کلمه 5487چندان علمی نبود،به طور عمدهمعطوف بود به مسائل علمی،به رابطه واقعی یا فرضی رویداد هایه آسمانیبا حوادث زمینی و به جستجوی آسمان به خاطر یافتن نشانه هایی از وقایع نحس و سعد.

با وجود این کشف هایه برجسته 5487در این دوران صورت پذیرفت.گاهشماری با دقت زیاد رشد کرد.دایره البروج(مسیر ظاهری خورشید از میان ستارگان)به دقت تمام تعریف شد. 5487دوره کامل خسوف و کسوف تعیین گردید و حتی در قرن دوم پیش از میلاد به حرکت محور زمین پی برده شد.

پایان دوره مرکزی زمین در قرن شانزدهم با شخصیت بزرگ نیکولائوس کوپرنیکوس(1543-1473)پیوندی نزدیک دارد.

دوره کهکشانی

می توان گفت که نجوم جدید با این دوره اغاز میشود.کوپرنیکوس نشان داد که زمین،نه تنها مرکز جهان نیست،بلکه فقط یکی از سیاراتی است که به دور خورشید مرکزی می گردد.معلوم شدکه زمین،که به هیچ روی منحصر به فردنست،سیاره ای کاملا معمولی است که به طرزی معمولی،حرکات معمولی دارد.

در حقیقت آشکار شد که خورشید مرکزی خود ستاره ای از ستاره هایه بی شمار اسمان است.یکی ازبیلیون ستاره هایه اطراف ماست که برخی بزرگتر و برخی کوچکتر از خورشید ماست،برخی سبک تر و برخی سنگین تر از خورشید ماست. 5487

در این دوره روش مطالعه نجوم ،پیوسته علمی تر شد و انگیزه اصلی آن میل به شناخت و فهم قوانین بنیادی حاکم بر حرکت اجرام اسمانی و توضیح چیزهایی بود که بشر به چشم می 5487دید.پیشرفتی که از قرن شانزدهم تا قرن نوزدهم صورت گرفت نتیجه تلفیق کار امدی بود که از رصدهایه پر دامنه،وسایل پیشرفته 5487و کار نبوغ امیز علمی بود.

ورود تلسکوپ به ساحت نجوم توسط گالیلئو گالیله (1642-1546 میلادی)در 1610،نشانه مرحله مهمی در تکامل علم دو وسیله مکمل یکدیگر بودند:تلسکوپ رویت ستارگان را با وضوحی بیشتر ممکن می ساخت و طیف نور ستارگان رو تجزیه می ساخت.و دو شخص دیگر 5487که به علم نجوم کمک کردند یوهانس کپلر و ایزاک نیوتون بود،کپلز با کشف 5487قوانین حرکت سیارات و نیوتون با کشف قانون گرانش عمومی.

دوره کیهانی

در این دوره اشکار شد که که کهکشان ستاره هایی که خورشید ما به ان تعلق دارد فقط یکی از کهکشان ها بسیاریست که برخی بزرگتر از کهکشان ما و بعضی کوچکترند.تلسکوپ هایه 5487نوری بزرگ و تلسکوپ هایه رادیویی عظیم برای شناخت جهان اطراف ساخته شد.یکی از دانشمندان دیگر به نام دکتر ابرت انیشتین که قانون نسبیت 5487او سخت به کیهان شناسی و اخنر فیزیک متکی بود.

در این دوره 5487نجومی است که ما زندگی می کنیم و تا پایان ان راه درازی در پیش است.

بخش بعدی:: اجزای تشکیل دهنده جهان.