بخش بزرگی از كار رصد كردن با عكس برداری صورت می گیرد.منجم چشمی را از روی تلسكوپ بر میدارد و به جای آن یك صفحه ی عكاسی می گذارد و از شیئ مورد نظر عكس می گیرد.بدین ترتیب از آینه ی شیئی تلسكوپ برای تشكیل تصویر بر صفحه ی عكاسی استفاده می شود.
عكس برداری مزایای بسیار نسبت به دیدن مستقیم دارد.این مزایا عبارتند از:
آ.صفحات عكاسی می توانند ستارگان را رد یابی كنند كه روشنی آن ها كمتر از یك ششم كم نور ترین ستاره ای است كه با همان تلسكوپ قابل رویت است.دلیل اصلی این است كه تغییر در مواد شیمیایی صفحه ی عكاسی اثری است جمعی یعنی جمع كل نوری كه در مدت نور دادن به صفحه ی عكاسی می رسد اثر می كند.چشم نوری را كه در یك لحظه دریافت می كند می بیند انرژی نورانی بر شبكیه جمع نمی شود.
ب.نور دادن دراز مدت در نتیجه ی اثر جمعی نور بر مواد شیمیایی صفحه ی عكاسی جزئیاتی را آشكار می سازد كه با رصد بصری دیده نمی شوند.بخش اعظم دانش ما نسبت به كهكشان های دور دست از جزئیاتی حاصل شده كه با عكس برداری به دست آمده اند.
پ.دائمی بودن مدرك حاصل در مطالعه ی تغییرات روشنی و جابجایی نسبی ستاره ها دارای اهمیت خاص است.ممكن است ستاره ای بی اهمیت به ناگهان برجسته شود برای تاریخ گذشته ی آن می توان مدارك موجود را بررسی كرد.
ت.مطالعه در سر فرصت.برخی از ستارگان به مدت كوتاهی بالای افق اند منجم می تواند عكس بگیرد و سپس در سر فرصت آن را مطالعه كند.
ث.بزرگ كردنن.عكس را می توان به وسیله ی یك میكروسكوپ بزرگ كرد.این عمل مخصوصا برای كار مكانیكی شمردن ستاره ها خاصه در خوشه های كروی ستاره ای مفید است.
ج.در مطالعه ی منظومه ی شمسی استفاده ی زیادی از عكس برداری می شود.از این راه بود كه برای اولین بار پلوتون جدید ترین عضو این منظومه ی سیاره ای كشف شد.ستاره ها چون نقاطی منفرد می مانند ولی اجرام متحرك نظیر سیارك ها در عكس حتی در نور دادن های چند ساعته به صورت خطوطی كوتاه پدیدار می شوند.

---

قسمت بعد: دوربین CCD