مغناطیس زمین ::.

شکل میدان مغناطیسی زمین در تقریب اول شبیه میدان در نزدیک اهنربای میله ای است. محور میدان مغناطیسی زمین زاویه ای 12 درجه با محور جغرافیایی زمین میسازد. یکی از قطب های مغناطیسی در نزدیکی خلیج هودسن ( در کانادا ) است و دیگری در سرزمین ویکتوریا در قاره جنوبگان. چنین به نظر میرسد که مکان قطب ها گهگاه تغییر میکند.

میدان مغناطیسی زمین را معلول جریان های اهن مایع در هسته زمین میدانند.

یکی از موارد استفاده از میدان مغناطیسی زمین، جهت یابی عقربه قطب نمای مغناطیسی است. عقربه قطب نما جهتی موازی با خط مغناطیسی موضعی اختیار میکند.

ماهواره ها و گردونه های تجسس فضایی نشان داده که میدان مغناطیسی گرداگرد زمین بسی پیچیده تر از تقریب اولی است که در بالا بدان اشاره شد. این پیچیدگی معلول بر هم کنش میان میدان مغناطیسی حاصل از باد خورشیدی و میدا مغناطیسی "عادی" زمین است.

حاصل این بر هم کنش میدانی است موسوم به مغناطیس کره که تا 80 هزار کیلومتر در سمت خورشید و 240 هزار کیلومتر دز سوی مخالف ادامه میابد. اطلاعات حاصل از ماهواره اکسپلورر 10 در سال 1961وجود این "دنباله" 240 هزار کیلومتری را اشکار ساخت.

کمربند ذرات باردار پر انرژی ::.

زمین را علاوه بر میدان مغناطیسی، دو کمربند از ذرات باردار پر انرژِ احاطه کرده است. این کمربند ها بیشتر متشکل از پروتون ها و الکترون ها پر انرژِی است که در میدان مغناطیسی زمین به دام افتاده اند.

این کمربندها که به اسم فیزیکدان امریکایی جیمز آ. وان الن نامیده شده است، در ضمن 5487یکی از برنامه های تحقیقاتی ماهواره اکسپلورر 1 در سال 1958 کشف شد و سپس با اطلاعاتیکه پایونیر 3 در 1959 به دست اورد مورد تایید قرار گرفت. کمربندها به شکل چنبره اند. کمربند داخلی به فاصله 3،200 کیلومتری و کمربند بیرونی در فاصله 16،00 کیلومتری سطح زمین قرار دارد.

پروتون ها و نوترون هایه به دام افتاده، مسیری مارپیچی را به دور خطوط نیروی مغناطیسی زمین می پیمایند و در چند روز یا چند هفته ای که در دام اند، میان دو نیمکره رد و بدل میشوند.