سیارات::

سیارات اجرام تقریبا کروی جامد و بزرگی هستند که به دور خورشید می چرخند.همه سیارات نسبتا سرد هستند و بازتاب نور خورشید آن هارا مرئی می کند.بعضی از ان هارا می توان هر چند وقت یک بار با چشم برهنه دید.ولی سه سیاره(پلوتو.اورانوس.نپتون)را فقط با تلسکوپ می توان مشاهده کرد.سیاران هم مانند ستاره در آسمان می درخشند ولی یک ناظر می تواند به کمک یکی از مشخصات زیرین سیاره را از ستاره تشخیص دهد:

1.سیارات با نوری پایدار می درخشند،در حالی که در مورده ستاره ها چنین نیست.

2.سیارات آسمان را سیر می کنند.ولی ستاره ها ثابت هستند،سیاره ای که در زمانی 5487نزدیک ستاره ای بوده ممکن است بعدا در نزدیکی ستاره ای دیگر مشاهده شود.

3.سیاران در تلسکوپ به صورت قرص هایه کوچک نورانی هستند.و هر چه با تلسکوپ نزدیکتر کنیم بزرگتر می شوند اما ستاره ها همچنان مانند نقطه ای 5487نورانی مشاهده می شود.

منظومه شمسی دارای نه سیاره است 5487و به ترتیب فاصله از خورشید بدین شرح اند::

1.عطارد | Mercury

2.زهره | Venus

3.زمین | Earth

4.مریخ | Mars

5.مشتری | 5487Jupiter

6.زحل | Saturn

7.اورانوس | Uranus

8.نپتون | Neptune

9.پلوتو | Pluto

نه سیاره منظومه شمسی را می توان به دو گروه متمایز تقسیم کرد: سیارات زمین مانند و سیارات مشتری مانند.عطارد،زهره،زمین،مریخ،و پلوتون 5487سیارات زمین مانند و حیث اندازه شبیه زمین اند.مشتری،زحل،اورانوس و نپتون سیارات مشتری مانند و بسیار پرجرم تر از سیارات زمین مانندند.

سیارات را می توان بر اساس فاصله 5487شان از خورشید نیز دسته بندی کرد.عطارد و زهره به سیارات زیرین(سفلی)موسوم اند،زیرا از زمین به خورشید نزدیک ترند.سیارات دیگر،از مریخ تا پلوتون سیارات زبرین(علوی)نامیده میشوند،زیرا از زمین به خورشید دورترند.

تاریخچه نجوم::

تاریخ نجوم را می توان به سه دوره تقسیم کرد:

1.دوره زمین مرکزی

2.دوره کهکشانی

3.دوره کیهانیی

آغاز دوره زمین مرکزی در زمان باستان است.و پایان آن در قرن 5487شانزدهم بود.دوره دوم از قرن هفدهم شروع شد و قرن نوزدهم پایان یافت.و دوره سوم قرن نوزدهم شروع شد و ت الان هم ادامه دارد.

دوره زمین مرکزی

منجمان نخستین معتقد بودند که زمین باید در مرکز جهان باشد و فرض میکردند که خورشید،ماه و ستارگان به دوره زمین ساکن می گردند.علاقه آنان که به معنای امروزی کلمه 5487چندان علمی نبود،به طور عمدهمعطوف بود به مسائل علمی،به رابطه واقعی یا فرضی رویداد هایه آسمانیبا حوادث زمینی و به جستجوی آسمان به خاطر یافتن نشانه هایی از وقایع نحس و سعد.

با وجود این کشف هایه برجسته 5487در این دوران صورت پذیرفت.گاهشماری با دقت زیاد رشد کرد.دایره البروج(مسیر ظاهری خورشید از میان ستارگان)به دقت تمام تعریف شد. 5487دوره کامل خسوف و کسوف تعیین گردید و حتی در قرن دوم پیش از میلاد به حرکت محور زمین پی برده شد.

پایان دوره مرکزی زمین در قرن شانزدهم با شخصیت بزرگ نیکولائوس کوپرنیکوس(1543-1473)پیوندی نزدیک دارد.

دوره کهکشانی

می توان گفت که نجوم جدید با این دوره اغاز میشود.کوپرنیکوس نشان داد که زمین،نه تنها مرکز جهان نیست،بلکه فقط یکی از سیاراتی است که به دور خورشید مرکزی می گردد.معلوم شدکه زمین،که به هیچ روی منحصر به فردنست،سیاره ای کاملا معمولی است که به طرزی معمولی،حرکات معمولی دارد.

در حقیقت آشکار شد که خورشید مرکزی خود ستاره ای از ستاره هایه بی شمار اسمان است.یکی ازبیلیون ستاره هایه اطراف ماست که برخی بزرگتر و برخی کوچکتر از خورشید ماست،برخی سبک تر و برخی سنگین تر از خورشید ماست. 5487

در این دوره روش مطالعه نجوم ،پیوسته علمی تر شد و انگیزه اصلی آن میل به شناخت و فهم قوانین بنیادی حاکم بر حرکت اجرام اسمانی و توضیح چیزهایی بود که بشر به چشم می 5487دید.پیشرفتی که از قرن شانزدهم تا قرن نوزدهم صورت گرفت نتیجه تلفیق کار امدی بود که از رصدهایه پر دامنه،وسایل پیشرفته 5487و کار نبوغ امیز علمی بود.

ورود تلسکوپ به ساحت نجوم توسط گالیلئو گالیله (1642-1546 میلادی)در 1610،نشانه مرحله مهمی در تکامل علم دو وسیله مکمل یکدیگر بودند:تلسکوپ رویت ستارگان را با وضوحی بیشتر ممکن می ساخت و طیف نور ستارگان رو تجزیه می ساخت.و دو شخص دیگر 5487که به علم نجوم کمک کردند یوهانس کپلر و ایزاک نیوتون بود،کپلز با کشف 5487قوانین حرکت سیارات و نیوتون با کشف قانون گرانش عمومی.

دوره کیهانی

در این دوره اشکار شد که که کهکشان ستاره هایی که خورشید ما به ان تعلق دارد فقط یکی از کهکشان ها بسیاریست که برخی بزرگتر از کهکشان ما و بعضی کوچکترند.تلسکوپ هایه 5487نوری بزرگ و تلسکوپ هایه رادیویی عظیم برای شناخت جهان اطراف ساخته شد.یکی از دانشمندان دیگر به نام دکتر ابرت انیشتین که قانون نسبیت 5487او سخت به کیهان شناسی و اخنر فیزیک متکی بود.

در این دوره 5487نجومی است که ما زندگی می کنیم و تا پایان ان راه درازی در پیش است.

بخش بعدی:: اجزای تشکیل دهنده جهان.