چون از بالا به دایرة البروج بنگریم به اشتباه گمان می كنیم كه خسوف باید ماهی یك بار واقع كشود.
خطای این دید وقتی آشكار می شود كه از پهلو نگاه كنیم.آن گاه روشن می شود كه این سه جرم در حقیقت بر یك خط نیستند.
ماه در نتیجه ی میل مدترش با دایرةالبروج می تواند از بالا یا پایین مخروط سایه به فاصله ای كه حد اكثر 32000 كیلومتر می شود بگذرد.عده ی دفعاتی كه ماه مخروط سایه را قطع می كند كسر كوچكی از تعداد دفعاتی است كه از بالا یا از زیر آن می گذرد.در سال 1976 ماه حتی یكبار هم از میان مخروط سایه عبور نكرد.ولی در سال 1982 سه بار از آن گذشت.
برای آن كه خسوف صورت گیرد باید دو شرط زیر به طور هم زمان اتفاق بیفتند:
1.خورشید زمین و ماه چون از بالا نظر شود باید بر خطی مستقیم واقع باشند یعنی ماه به حالت بدر از زمین دیده شود.این واقعه ماهی یك بار روی می دهد.
2.ماه باید در حركت مداریش در حال عبور از دایرةالبروج یعنی در یكی از عقده ها باشد.پیش تر دیده شد كه كره ی ماه نیمی از یك ماه را در زیر صفحه ی دایرةالبروج به سر می آورد و نیم دیگر را در بالای آن.دو نقطه ای كه ماه در آن ها صفحه ی دایرةالبروج را قطع می كند عقدتین نامیده می شود.

---

قسمت بعد: مدت خسوف|خسوف جزئی

خسوف::.
زمین در حركت مداریش به دور خورشید سایه اش را كه در فضا در سمتی مخالف خورشید ممتد است به دنبال می كشد.
سایه ی زمین به شكل یك مخروط است كه قائده ی آن مقطع زمین و طول آن 1380000 كیلومتر است.طول این فاصله بر اثر تغییر فاصله ی زمین از خورشید تا حدود 40000 كیلومتر نسبت به مقدار متوسط تغییر می كند.خسوف زمانی صورت می گیرد كه ماه وارد سایه ی زمین شود.

كسوف::.
ماه نیز در حركت مداری خود به دور زمین سایه اش را به دوش می كشد.این سایه نیز به شكل مخروط است.ولی مخروط سایه ی ماه با قاعده ای به قطر فقط 3460 كیلومتر بسیار باریك تر از مخروط سایه ی زمین است.طول سایه ی ماه به طور متوسط برابر با 371000 كیلومتر است و حول این مقدار متوسط به اندازه ی 6500 كیلومتر تغییر می كند.
این سایه در اغلب موارد به قدر كافی طویل نیست كه با زمین برسد.فاصله ی ماه تا زمین از 360000 كیلومتر در حضیض تا 400000 كیلومتر در اوج زمینی تغییر می كند.فاصله ی متوسط برابر 380000 كیلومتر است.
كسوف زمانی صورت می گیرد كه سطح زمین بخشی از سایه ی ماه را قطع كند.
وقطی كه مخروط سایه كاملا به سطح زمین نمی رسد پدیده ای روی می دهد كه به كسوف حلقوی موسوم است.در این شرایط مقطع ظاهری ماه نمی تواند مقطع ظاهری خورشید را بپوشاند و ناظر نواحی بیرونی خورشید را به شكل حلقه ی درخشانی می بیند.

---

قسمت بعد: شرایط وقوع خسوف

.:: نقش جهان ::.

مقدمه ::.

جهان مرکب از ستاره ها، سحابی ها، سیارات، ستاره های دنباله دار،و اجرام اسمانی دیگر است. این اجزا جمع امده اند تا نقش جهان را رقم زنند.

سیارات، سیارک ها، اقمار، ستارگان دنباله دار، شهاب سنگها به دور ستاره منفردی میگردند: ستاره ای که خورشید می نامیم. این ها همه با هم منظومه شمسی را تشکیل میدهند. خورشیدو بیلیون ها ستاره دیگر اجتماعی از ستارگان را پدید میاورند که کهکشان ما یا راه کهکشان را نامیده میشود. جهان بسیاری از این کهکشان ها یا اجتماعات ستاره ای را شامل میشود.

فاصله ستارگان از یکدیگر از مرتبه بزرگی ای است کاملا متفاوت با فواصل سیاره ای: اولی بسی بزگتر از دومی است.

فواصل میان کهکشان ها بسیار بزرگتر از فواصل بین ستاره ها است. اگر بخواهیم درکی از این فاصله های عظیم بدست اوریم، لازم است که مقیاسی به کار بریم . طرح جهان را، با چنین مقیاسی، بعدا در همین قسمت ارئه خواهیم کرد.

خورشید ::.

خورشید، ستاره ای معمولی شبیه ستاره های بی شمار دیگری است که اسمان می بینیم، هر چند که ممکن است چنین بنظر نرسد.

خورشید به نظر ما بزرگ میاید زیرا نسبتا به ما نزدیک است. همه ستاره های دیگر چون نقاط کوچک نورانی در اسمان بنظر میایند زیرا بسیار دور اند. دلیل توجه ما به ستاره ( خورشید ) ان است که زمین گرمی و نور، یعنی انرژی را که برای بقای حیات اهمیت اساسی دارد از ان کسب میکند.

---

قسمت های بعدی ::. سیارات ، منظومه شمسی